ابتذال فریادها

دیگر دستم به نوشتن نمی‌رود. عزادار جان‌های رفته‌ام و خسته از انحصارطلبانی که سنگ پهلوی به سینه می‌زنند، و بر طبل جنگ می‌کوبند. از آنان که رنج را «مصادره» می‌کنند، و مرگ را ابزار مشروعیت خود می‌سازند. از آنان که هر پرسش را خیانت می‌خوانند، و کلام را در نطفه خفه می‌کنند. گاهی سکوت، خود شکلی از مقاومت در برابر «ابتذال» فریادهاست.