خودشیفتگی

یکی از سختی‌های نوشتن در این روزها این است که هر وقت صحبتی از مفاهیم اخلاقی و ارزشی به میان می‌آید، بلافاصله انگشت اتهام به سمت نویسنده گرفته می‌شود که خودشیفته است، خودبرتربین است، از بالا به دیگران نگاه می‌کند. البته شکل‌گرفتن چنین حسی قابل فهم است. اصولا هر حرف اخلاقی، حتی اگر هم‌دلانه و از درونِ تردید بیان شود، ناخواسته می‌تواند گوینده را در جایگاه موعظه‌کننده قرار دهد (حتی اگر خود او چنین دیدی نداشته باشد). اما، چاره‌ای نیست. نباید از «برچسب‌ها» ترسید. باید نوشت، به امید آن‌که اصل حرف، فرای سوءبرداشت‌ها، شنیده شود.