ضرورت

نوشتن در این روزها یک ضرورت است. نوشتن در میانه تقابل دو فاشیسم؛ فاشیسمِ حاکمیت و فاشیسمِ پهلوی. دو فاشیسم با زبان متفاوت، ابزارهای متفاوت، اما منطقی مشترک. باید بلند فریاد زد و از نگرانی‌ها گفت: نگرانی از جنگ، از خشونت، از حذف و طرد، و از بازتولید سلطه و ستم. باید تکرار کرد، باز هم تکرار کرد، که رویکرد طرفدار جنگ و رویای بازگشت پهلوی، روی دیگرِ همین حکومت فعلی‌ست. رویکردی که در پی حذف عاملیت مردم است. اگر در پی رهایی هستیم، نمی‌توانیم تنها با یکی از این دو خصم مرزبندی کنیم و از دیگری چشم بپوشیم. باید مقابل هر دو ایستاد. باید از امکان‌های دیگر گفت، از راه‌هایی فرای این دوگانه. اما کدام امکان؟ کدام راه؟ برای پاسخ، باید هم را پیدا کرد. باید به هم پیوند خورد، باید گفت‌وگو کرد تا زبان فاشیسم بدیهی و طبیعی جلوه نکند. تا خشونت عادی نشود. تا زندگی فراموش نشود. ایستادن، سخن گفتن، و مقاومت کردن هزینه دارد. اما حتی اگر دستاوردش اندک باشد، به هزینه‌اش می‌ارزد.