کیل‌جوی

less than 1 minute read

Published:

در آثار سارا احمد «کیل‌جوی» کسی است که با برهم‌زدنِ شادی و آرامش ظاهری، بی‌عدالتی‌ها و نابرابری‌هایی را آشکار می‌کند که در لایه‌هایی از همراهی با جمع پنهان شده‌اند. نمونه آشنای رویکرد کیل‌جوی زمانی است که کسی فضای دورهمی‌های به ظاهر صمیمی را که در آن کلیشه‌های جنسی یا جنسیتی گفته می‌شود «تلخ» و «زهرمار» می‌کند، و آن شوخی‌ها را به پرسش می‌گیرد. اما این رویکرد محدود به نابرابری‌های جنسی و جنسیتی نیست و می‌توان این منطق را هرجا که شکلی از سلطه پشت روایت‌های خوشایند پنهان شده باشد به کار گرفت.

از این منظر مواجهه با گفتمان رضا پهلوی نیز نیازمند رویکرد کیل‌جوی است. در فضایی که پیرامون او روایتی خوشایند و ساده‌دلانه از «گذار» ساخته شده، باید پرسید این رویکرد چه صداهایی را حذف می‌کند، چه نیروهایی به حاشیه رانده می‌شوند، چرا طرح گذار قدرت را از همان ابتدا در دست یک نفر متمرکز می‌کند، چرا نهادهایی که قرار است نماینده ملت باشند انتصابی‌اند نه انتخابی، و بسیاری دیگر. رویکرد کیل‌جوی یعنی شکستن این خوش‌باوری و بازگرداندن چندصدایی به میدان.