نقد نکبت

در نقد پست قبلی‌ام درباره واقعه «نکبت»: این نقل‌قول از فانی هامر بسیار شنیده شده است که «ما رها نخواهیم شد تا زمانی که همه رها نشوند»، عبارتی که بر رهاییِ مشترک تاکید دارد. آن رهایی که نه گزینشی است و نه محدود به گروهی خاص. اگر از رهایی سخن می‌گوییم، منظور رهاییِ همگان است، فارغ از جنسیت، نژاد، طبقه اجتماعی، توانایی جسمانی، سن، موقعیت سیاسی و هر بُعد دیگری.

به همین ترتیب، وقتی از سلطه و ستم حرف می‌زنیم، نمی‌توان گزینشی با آن برخورد کرد، نمی‌توان بخشی از ستم را دید و بر بخش دیگر چشم بست. در پست پیشین، وقتی از عزیزانی گفتم که در میانه جنگ از خانه رانده شدند، نمی‌توان تنها به آنان پرداخت و از بسیاری دیگر که در این سال‌ها از وطن رانده شده‌اند و هرگز نتوانسته‌اند بازگردند، نامی نبرد.

این نقد به متن پیشین من وارد است و آن نقص را می‌پذیرم. رانده‌شدن از خانه و سرزمین چه در اثر جنگ باشد و چه به هر دلیل دیگری که ریشه در ستم دارد، محکوم است.