اعدام

و شاید یکی از مظلوم‌ترین واژه‌ها در این روزها، واژه «اعدام» باشد؛ به فراز رفتنِ انسانی بر بالای دار. واژه‌ای که گویی از سیاهیِ درونش جدا شده و در میدان تقابل، بدل به «ابزار» شده است. واژه‌ای که طرح آن از یک سو، امکانی شده است برای بیان مخالفت با ج ا و توجیه دفاع از جنگ، و از سوی دیگر، ابزاری شده است در دست مخالفان جنگ تا با اعتراض به آن چهره خود را در نسبت با ج ا سفید کنند و بگویند که مخالفتشان با جنگ سنخیت و هم‌سویی با ج ا ندارد. و هر دو سو از «اعدام» می‌نویسند، با دو نیت متفاوت. و در این میان، این واژه «اعدام» است که آرام‌آرام تهی می‌شود، از معنا خالی می‌شود؛ واژه‌ای که میان دو سوی این کشاکش دست‌به‌دست می‌چرخد، و در حاشیه آن، انسانی در آن بالا جان می‌دهد ...