وقاحت
Published:
وقاحتِ برخی از هموطنانم که همچنان از جنگ دفاع میکنند، به مرحله مشمئزکنندهای رسیده است. وضعیت به مرحلهای رسیده که دیگر جایی برای گفتوگو و احترام به نظر مخالف باقی نمانده. وقتی «نظر مخالف» به معنای تایید نابودی جانهاست، دیگر چه جای احترامی دارد؟ این تایید چیزی جز سقوط اخلاقی نیست. چگونه میتوان تصویر کودکانِ پرپر شده را دید و همچنان از جنگ بهعنوان راهی برای عبور از شری دیگر دفاع کرد؟ دیگر چه نشانهای لازم است تا این سقوط اخلاقی دیده شود؟ نمیگویم که شما در آغاز این جنگ نقشی داشتهاید یا صاحبان قدرت منتظر نظر شما بودهاند؛ نه! اما حداقل انتظار میرفت در برابر آن موضع بگیرید، نه اینکه آن را تایید کنید. در توجیه این موضع، مدام به سابقه ۴۷ ساله ج ا اشاره میکنید. شرمآور است که برای دفاع از یک جنایت، به جنایتی دیگر استناد میکنید. همانطور که مسئول کشتار ۱۸ و ۱۹ دی نظام ج ا است، مسئولیت جنایات این جنگ مستقیما بر دوش اسرائیل، آمریکا، و آن فرد حقیرِ وقیح رضا پهلوی است. این را باید فریاد بزنید! آیا لحن و ادبیات این متن امکان گفتوگو را محدود میکند؟ بله. با شما که بهصورت گزینشی با ستم برخورد میکنید، سخنی ندارم.